درج رایگان آگهی

شهر سرسبز بهشهر

استان مازندران
شهرستان بهشهر
جمعیت 187.200 نفر
مساحت 1416.27 کیلومتر مربع
کدتلفن 0152


درباره بهشهر

شهرستان بهشهر از جمله شهرهای خوش آب و هوا و دارای جاذبه های گردشگری استان مازندران است. این شهرستان از شمال به دریای خزر (خلیج گرگان)، از غرب به شهرستان ساری، از جنوب به شهرستان نکا و استان سمنان، و از شرق به شهرستان‌های کردکوی و بندرگز در استان گلستان محدود است. به علت وجود شرایط مساعد در دامنه کوه‌های جهان مورای (البرز شرقی)، بهشهر امروزی به عنوان یکی از روستاهای پیش از تاریخ شکل گرفته است و در طول تاریخ، نام‌های مختلفی نظیر تمیشه، نامیه، خرگوران، پنجهزاره و آسیا بستر داشته است. این شهرستان در زمان شاه عباس، اشرف البلاد (اشرف شهرها)، و در دوره پهلوی اول بهشهر نام گرفت. این شهر در زمانی که مورد توجه شاه عباس صفوی قرار گرفت، دگرگونی‌های عمده‌ای در بافت و سیمای آن به وجود آمد. از جمله می‌توان به عمارت‌های دلگشا، خیابان‌های عریض، حمام‌های مختلف، حوضچه‌های زیبا و آب انبارها اشاره کرد. این بناها و همچنین آب و هوای و دریاچه زیبای آن از عوامل اصلی جذب جهانگردان به استان مازندران و شهرستان بهشهر به حساب می‌آیند. از آثار باستانی این شهرستان می‌توان به کاخ صفی آباد، باغ و عمارت چهلستون (کاخ شهرداری فعلی و قصر سلطنتی شاه عباس)، سر چشمه عمارت (در حال ویرانی) استخر یا دریاچه عباس آباد و غارهای متعدد اشاره کرد. مجموعه تاریخی عباس آباد در فاصله 9 کیلومتری جنوب شرقی شهرستان بهشهر و در میان ارتفاعات سلسله جبال البرز و در جنگل‌های نیمه انبوه منطقه قرار گرفته است. این مجموعه از جمله بناهای شگفت انگیز دوره شاه عباس صفوی در استان مازندران است. این مجموعه شامل کوشک داخل آب بندان، حمام، برج آجی، محوطه گلباغ، جاده سنگفرش و … بوده که در سال 1021 قمری به دستور شاه عباس اوی ساخته شد. کوشک داخل آب بندان در زمان احداث دارای بخش تحتانی به صورت چهار طاقی بوده و بر بالای آن بنایی با مصالح چوبی برای استراحت شاهان صفوی ساخته شده بود. در بخش زیرین و در میان چهارطاقی یک ستون قطور آجری قرار گرفته که دارای سوراخ‌های بسیار زیاد است. آب با حرکت در داخل این چهارطاقی و با عبور از مجاری باعث ایجاد فوران در طبقه بالا می‌شد.
در اطراف جاده سنگفرش از شمال به جنوب محوطه و رو به سوی گلباغ، چند برج آجری برای حفاظت مجموعه ساخته شده بود که در حال حاضر دو برج آجری آن سالم مانده است. عباس آباد یکی از بزرگترین مجموعه‌های فرهنگی – تفریحی استان مازندران است که سالانه گردشگران داخلی و خارجی زیادی را به خود جذب می‌کند.


برخی از جاذبه‌های گردشگری شهرستان بهشهر عبارتند از:

عمارت باغ شاه، استخر عباس آباد بهشهر، کاخ صفی آباد، بنای تاریخی چشمه عمارت، سیما ی طبیعی و حیات وحش میانکاله، قلعه پلنگان، بز پل بهشهر، سیکا پل بهشهر، غارهای هوتو و کمربند، آتشکده کوسان، قلعه شاه نشین آسیابسر، بقعه امیر کمال الدین و امیر جمال الدین آسیابسر، حسینیه فرحی رستمکلا، بقعه و گورستان تاریخی سفید چاه، جنگل‌های بهشت گمشده گلوگاه، چشمه رز بن و دره پاسند، مجموعه تاریخی گوهر تپه و...
عباس‌آباد بهشهر، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان بهشهر. این منطقه از جمله مهم‌ترین و بزرگترین باغ‌هاى تاریخى کشور است به‌ طورى که باستان‌شناسان این مجموعه را اوج شکوفایى باغ‌سازى در ایران معرفى مى‌‌کنند. دریاچه زیبا، وجود راه هاى دسترسى مناسب و اقامتگاه، آثار باستانى متعلق به دوره صفویه، آب و هواى مطبوع و دل انگیز جنگلى از جمله امتیازاتى است که موجب شده این منطقه به یکى از مهم‌ترین قطب‌هاى گردشگرى مازندران‌تبدیل شود. مجموعه عباس‌آباد به دستور شاه عباس اول صفوى در سال‌ 1020 و 1021 قمری ساخته شده است و در حال حاضر مهم‌ترین باغ غیر کویرى ایران محسوب مى‌شود. در آن زمان به دستور شاه عباس صفوى اراضى این منطقه که خرگوران نام داشت خریدارى و شهرى تحت عنوان اشرف البلاد ساخته شد که اقامتگاه شاه عباس اول در مازندران بود. وی هرگاه به مازندران مى‌آمد اشرف را به دیگر نقاط آن ترجیح مى‌داد. این منطقه بعدها به بهشهر تغییر نام یافت و بهشهر امروزى، شهرى زیبا و جذاب و سرسبز است که آثار طبیعى و تاریخى فراوانى دارد و به یکی از قطب‌های گردشگری استان مازندران تبدیل شده است. استخر عباس‌آباد به وسعت تقریبى 10 هکتار در میان جنگل و به صورت سد محکمى در بین 2 کوه بلند بنا شده که قدمت آن به 370 سال قبل برمى‌گردد. در مرکز مخزن استخر، سدى ساخته شده که از 8 ستون در اطراف و یک ستون مشبک در مرکز شکل گرفته که ستون مشبک مانند صافى آب عمل مى‌کند و به یک کانال آب یک تا یک و نیم مترى راه دارد. این کانال به قسمت مرکزى مرتبط است و از زیر دیواره سد عبور داده مى‌شود تا در فاصله 150 مترى پایین دست سد از زیر زمین به سطح بیاید. بنابراین، هنگام وجود بیشترین مقدار آب در سد، نیازى به تخلیه آب از طریق دریچه نیست، بلکه از طریق همین سیستم مکش، آب تخلیه مى‌شود. این سد را جهت جمع‌آورى آب‌هاى زمستانى به‌وجود آورده‌اند و امروزه آب جمع شده در پشت سد در تابستان مقدار زیادى از اراضى برنج کارى را مشروب مى‌سازد. در وسط استخر در میان آب عمارتى قرار دارد که هنوز پابرجاست و در اطراف آن ابنیه زیادى وجود داشته که متأسفانه دیگر اثرى از آن‌ها نیست.
حجم آب استخر در فصول مختلف سال تغییر مى‌کند تا حدى که در برخى از فصول، عمارت داخل استخر کاملاً به زیر آب فرو رفته و در برخى زمان‌ها و در حالت کم آبى که عموماً فصل تابستان است کاملاً هویدا مى‌شود. با این حال و در کمال شگفتى با وجود این همه تغییرات که به‌صورت متوالى تکرار مى‌شود این بنا همچنان به طور مستحکم پا بر جا مانده تا حیرت بازدید کنندگان را برانگیزد. کاخ صفی آباد در جنوب غرب شهر بهشهر و در بالای ارتفاعات منتهی به دشت قرار دارد. این کاخ در زمان شاه صفی؛ نوه شاه عباس توسعه پیدا. این کاخ در میان باغی زیبا به صورت بنایی مربع شکل که دارای ابعاد 25 در 25 متر بوده و در دو طبقه ساخته شد. ورودی کاخ در سمت شمالی قرار داشته که با عبور از پنج پله امکان دسترسی به داخل طبقه اول کاخ وجود دارد . طبقه اول دارای اتاق‌های متعدد بوده که از طریق راهرو و هشتی امکان دسترسی به داخل آن وجود دارد. مصالح به کار رفته در این کاخ عمدتا سنگ، آجر و گچ است. این کاخ در زمان حمله افغان‌ها آسیب دید و در زمان نادر شاه مرمت و بازسازی شد .این بنا در زمان قاجاریه نیز مورد مرمت قرار گرفت. همچنین امامزاده عباس، خانه کلبادی، گورستان سفید چاه، کاخ صفی آباد، عمارت و باغ صفوی بهشهر از مهمترین آثار فرهنگی این خطه از استان به شمار می‌رود.

جاذبه های گردشگری بهشهر

هزارجریب بهشهر

بخش هزارجریب منطقه‌ ای است کوهستانی که در استان های مازندران و گلستان در شمال ایران واقع است. به لحاظ تقسیمات کشوری این منطقه جزو حوزه‌های استحفاظیه شهرستان های : نکا، بهشهر، گلوگاه و کردکوی می‌باشد. هزارجریب نامی است که از دیرباز تاکنون به منطقه ای مشتمل بر مناطق کوهستانی شهرستان های بهشهر، نکاء، ساری، و شرق سوادکوه در استان مازندران و قسمتی از ناحیه کوهستانی شهرستان های سمنان و دامغان اطلاق می شود. منطقه هزارجریب از دو قسمت دودانگه و چهاردانگه تشکیل شده است. هزارجریب بهشهر جزئی از هزارجریب بزرگ است که در جنوب و جنوب شرقی شهرستان بهشهر قرار دارد. هزارجریب بهشهر به عنوان جزئی از منطقه کوهستانی البرز دارای روستاهای پراکنده و کوچک است. هزارجریب بهشهر (بخش یانه سر) است. منطقه شکار ممنوع هزار جریب با وسعت حدود 49 هزار هکتار واقع در جنوب شرقی شهرستان بهشهر و جنوب شهرستان گلوگاه دارای جاذبه های متنوع جغرافیایی، طبیعی و تاریخی و همچنین دارای تنوع پوششی، گیاهی و حیوانی فراوانی برخوردار است. این منطقه دارای پوشش جنگلی انبوع و فراوانی نظیر درخت ممرز، ال، کچف، شمشاد، بلوط، انجیلی، شیردار، مرس (راش)، ازگیل وحشی، آلوچه وحشی، زرشک کوهی، سیب وحشی، ولیک، تلکا، بارانک جنگلی می باشد و همچنین دارای پوشش گیاهان زینتی نظیر گل شقایق، گل رز، گل بنفشه، زعفران وحشی،… و گیاهان دارویی نظیر گل گاوزبان، گل آویشن، اسفنج، و گونه های فراوانی از گونه های وحشی است.
این منطقه دارای حیواناتی نظیر گوزن (مرال)، شوکا، پلنگ، خرس، گربه وحشی، شغال، گرگ، روباه، خرگوش، خوک و همچنین دارای پرندگانی نظیر قرقاوول، کبک، دلیجه، عقاب، شاهین، بحری، سارگپه، بلبل، کرکس، هدهد، بلدرچین، تکا و انواعی از گنجشک ها است. پوشش جغرافیایی این منطقه شامل کوه های نظیر رشته کوه های جهان مورا، کوه سردر، کوه اندرک، کوه کبودریز، کوه پارمت، کوه قلع ادوک می باشد و همچنین رودخانه بنام مهربان رود زیبای خاصی را در این منطقه بوجود آورده است. از جاذبه های دیدنی این منطقه نظیر آبشار سمبی در روستای یخکش، غار بادو لکلک در روستای پچت، شمشیر بر در روستای سفید چاه، چشمه کینوا در روستای ارضت، چشمه عبدالهی و استخر طبیعی و زیبای روستای کلا می باشد. برای رسیدن به منطقه هزارجریب از بهشهر پس از خروج از شهرستان بهشهر و گذر از بهشت فاطمه و عبور (علی تپه) به عبور پاسند می رسیم و از آنجا جاده دسترسی به هزارجریب بطول ۱۸ کیلومتر بصورت آسفالت و مابقی بصورت شوسه می باشد. نزدیکترین روستا در فاصله ۲۵ کیلومتری از عبور پاسند می باشد که روستای رودبار و روستای محمدآباد می باشد.

هزارجریب بهشهر

هزارجریب بهشهر

 

 

خانه شهریاری

خانه شهریاری مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان بهشهر، بخش یانه سر، روستای یانه سر واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۷ اسفند ۱۳۸۱ با شماره ثبت ۷۸۴۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این ساختمان به عنوان مقر حکومت سردار رفیع یانه سری یا سردار رفیع یانسری به ثبت رسیده‌است. مرمت این اثر در تابستان سال ۱۳۹۱ با مشارکت سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان مازندران آغاز شده و هم اکنون قابل بازدید برای علاقمندان محترم می باشد.

نام محلی : عمارت شهریاری
نام‌های دیگر : ساختمان مهدی خانی
نام‌های قدیمی : اندرونی
نوع بنا : خشتی – آجری
سال‌های مرمت: ۱۳۶۴ – ۱۳۶۵
کاربری : خانه، شهر تاریخی
دیرینگی : دوره قاجار
دورهٔ ساخت اثر دوره قاجار
بانی اثر : لطفعلی خان سرتیپ
مالک اثر : مرحوم غلامرضاخان شهریاری، مرحوم هوشنگ خان شهریاری، اردشیرخان شهریاری
مالک فعلی اثر : وراث شهریاری
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت : ۷۸۴۴
تاریخ ثبت ملی : ۱۷ اسفند ۱۳۸۱
امکان بازدید : بلی

خانه شهریاری

 

 

هتل مروارید صدرا مازندران

آدرس : بهشهر،کیلومتر 35 کمربندی زغمرز به نیروگاه نرسیده به شرکت صدرا ، هتل مروارید صدرا
فاصله تا فرودگاه :20-30 دقیقه با ماشین
امکانات : یخچال ، تلویزیون ، سوئیت ، رستوران ، اینترنت ، سرویس فرنگی ، سرویس ایرانی ، پارکینگ ، نمازخانه ، لابی ، ماهواره ، کافی شاپ ،
هتل آپارتمان همراه با امکانات رفاهی مناسب و پرسنلی مجرب و خوش برخورد آماده ارائه خدمات به تمام هموطنان عزیز می باشد.

 هتل مروارید صدرا مازندران

 

 

تالاب لپو پلنگان

مجموعه مرداب‌های لپو، شیرخان لپو و پلنگان به فاصله یک کیلومتری جنوب دریای خزر و در شرق نیروگاه و شمال منطقه زاغمرز قرار گرفته‌اند. این مرداب‌ها ظاهراً زمانی جزو خزر بوده‌اند که بعدها با عقب‌نشینی دریا به صورت باریکه‌ای جدا باقی مانده‌اند و با گذشت زمان با آب دریا و سیلاب پر شده‌اند. در زمستان و پاییز زیستگاه پرندگان مهاجر است. در این فصل ماهی‌گیری و شکار مجاز نیز صورت می‌گیرد. این منطقه در فصول تابستان و پاییز‏، دارای امکاناتی چون قایقرانی است.

تالاب لپو پلنگان

 

 

شبه جزیره و تالاب میانکاله

در بخش جنوب شرقی دریای خزر و شمال شرق شهرستان بهشهر واقع شده است. مساحت آن 68800 هکتار و ارتفاع آن بین ۱۵ تا ۲۸ متر پایین تر از سطح دریای آزاد است. موقعیت دقیق جغرافیایی شبه جزیره میانکاله بدین صورت می باشد که از شمال به دریای خزر ، از شرق به آشوراده، از جنوب به خلیج گرگان و از غرب به بندر امیرآباد مرتبط می باشد. شبه جزیره میانکاله که از مکانهای دیدنی استان مازندران به شمار می آید مجموعه ای از شن زارهای ساحلی، اراضی باتلاقی، آبگیر، مناطق جنگلی با پوشش درختچه های گز، تپه های شنی، جنگل انارستان، بوته های تمشک و سازیل است. نام میان کاله دگرگون شده ی نام میان قلعه است. گال یا کال خدای ایران باستان می باشد. شاید معنای میان کاله بی ارتباط با خدای باستان ایران نباشد. در قدیم به این شبه جزیره انجیله و در مقطعی دیگر نیم مردان گفته می شد.

شبه جزیره میانکاله

تالاب میانکاله بخشی از شبه جزیره میانکاله است و در سمت غربی آشوراده قرار دارد. این تالاب اولین تالاب بین المللی ثبت شده در فهرست تالاب های کنوانسیون رامسر بوده و با بیش از ۱۰۰ هزار هکتار مساحت، یکی از زیستگاه های مهم و با ارزش پرندگان آبی و خشکزی می باشد. زمین های آن مجموعه ای از شنزارهای ساحلی، زمیان های باتلاقی، آبگیرها، مرداب جنگلی با پوشش درختچه های گز، جنگل انارستان، بوته های تمشک و زمین های پست و گره افتاده هستند. تالاب میان کاله از مکان های مناسب برای پرنده نگری است زیرا این منطقه در سراسر سال میزبان جمعیت های کثیری از گونه های مختلف پرندگان می باشد که از این تالاب به جهت برخورداری از شرایط مناسب زیستی، منابع تغذیه ای و آب و هوایی معتدل، جهت زمستان گذرانی و یا تابستان گذرانی و جوجه آوری به آن مهاجرت می نمایند. کلونی های کنونی اصلی جمعیت فلامینگو، باکلان ها، قوها، پلیکان ها، مرغابی ها، عقاب دریایی دم سفید، اردک سرسفید و کنار آبزی های مهاجر به کشور ایران در این منطقه تالابی زیست می نمایند. ضمن اینکه شبه جزیره میانکاله با برخورداری از امنیت کافی و پوشش های درختچه ای محل زیست دایمی دو گونه ارزشمند و حمایت شده پرندگان بومی شاخص شمال کشور یعنی قرقاول خزری و دراج نیز می باشد که در تمام فصول سال در این منطقه زیست و زادآوری دارند. گونه های گیاهی در شبه جزیره میانکاله : انار ترش وحشی، تمشک، سازیل، ازگیل، داغداغان، سیاه تلو، سپیدار، علف شور، جگن و علف هفت بند. گونه های جانوری در شبه جزیره میانکاله : گرگ،مرال، یوزپلنگ، شغال، روباه، جوجه تیغی، گربه جنگلی، گراز و فک دریای خزر، پرندگان ( فلامینگو، دراج ، شاهین، بحری و زنگوله بال ) ، ماهی ها ( کپور، کفال، کلمه، ماهی سفید، سوف، ماش و کاراس) )
شبه جزیره میانکاله که از جاذبه های گردشگری مازندران محسوب می شود در واقع منطقه حیات وحش حفاظت شده ای است که شامل بخش های مختلفی است از جمله ساحل کم عمق بسیار زیبا ،مراتع و چراگاه های سرسبز و بزرگ ، شنزارهای متعدد که تداعی کننده منطقه کویری اند و همچنین بخش بسیار بزرگی پوشیده از درختان انار ترش ، ازگیل وحشی و تمشک و منطقه بزرگی هم به صورت تالاب می باشد که بخشی از تالاب با پوشش گیاهی و بخشی هم بدون پوشش گیاهی است می توانید در هر فصلی از سال از آن دیدن نمایید و از زیبایی های بکر و دست نخورده آن استفاده کنید و لذت ببرید.

 

کاخ صفی آباد

این بنا در سال ۱۰۱۰ هجری قمری به فرمان شاه عباس کبیر ساخته شده. شاه عباس اول، از نظر علاقه مندی به فرزند دل بند خویش این بنا را کاخ صفی آباد نام گذاری کرد. کاخ صفی آباد در جنوب غرب شهرستان بهشهر (استان مازندران) و در بالای ارتفاعات منتهی به دشت قرار دارد. این کاخ در زمان شاه صفی نوه شاه عباس توسعه پیدا کرده و عمارت با شکوه صفی آباد مرهون توجه خاص شاه عباس بود. این کاخ در میان باغی زیبا به صورت بنایی مربع شکل که دارای ابعاد 25 × 25 متر بوده و در دو طبقه ساخته شد. ورودی کاخ در سمت شمالی قرار داشته که با عبور از پنج پله امکان دسترسی به داخل طبقه اول کاخ وجود دارد. طبقه اول دارای اتاق‌های متعدد بوده که از طریق راهرو و هشتی امکان دسترسی به داخل آن وجود دارد. طبقه دوم نیز دارای راهرو و اتاق های زیبا است بنا بر روایت مورخان دیوارهای درونی کاخ دارای نقاشیهای گوناگون بوده که متاسفانه امروزه، اثری از آن بر جای نمانده است. از مصالح به کار رفته در این کاخ، سنگ، آجر و گچ است که در قرن اخیر بر اثر ویرانیهای پیاپی ساخته شد این کاخ در زمان حمله افغان‌ها آسیب دیده و در زمان نادر شاه تعمیر و بازسازی شد. این بنا در زمان قاجاریه نیز مورد مرمت قرار گرفت و در قرن اخیر کاملا احیاء شده است از کاخ صفی آباد و تا باغ شاه بهشهر که به عمارت چهل ستون مشهور است، یک راه زیر زمینی احداث شده بود که در مواقع ضروری مورد استفاده عبور و مرور یا سایر جریانهای دیگر میگردید. فاصلهٔ کاخ تا دریا در حدود ۱۶ کیلومتر است و در ایام سلطنت صفویه به ویژه شاه عباس کبیر این راه زیر زمینی جهت امور سوق الجیشی و جلوگیری از تهاجمات ازبکان و سایر ملل وحشی که در حول و حوش دریای خزر زندگی میکردند، استفاده میشد. در موازات کاخ صفی آباد چشمهٔ آبی موجود است که به چشمه «پلنگ خیل» شهرت دارد. این آب در ایام فرمانروایی صفویه با شکل روباز و قیمتی و نیز با تنپوشه‌های سفالی جریان داشت و در وسط ساختمان طبقه اول حرفی مرمر به شکل کثیر اطلاع احداث بود و در تمام طبقات ساختمان از دیواره و غیره به وسیلهٔ تنپوشه‌های سفالی آب جریان داشت تا تهویهٔ هوا برای ایام تابستان یا احتیاجات دیگر شود. این کاخ تا سطح دریای خزر حدود ۶۵۰ متر ارتفاع دارد که چراغهای بندرترکمن و بندرگز از آن نمایان است و تا ۳۰ کیلومتر چشم انداز دارد. این کاخ در حدود ۷۰ سال پیش طعمهٔ حریق شده و به کلی آثار و شکوه باستانی خود را از دست داد. مصالح ساختمانی آن نیز به غارت برده شد.

کاخ صفی آباد

 

 

قلعه پلنگان

به دستور ناصرالدین شاه در سال 1285قمری،برای جلوگیری از دستبرد و تجاوز ترکمانان، قلعه پلنگان در شبه جزیره میانکاله ساخته شد.
اعتمادالسلطنه در روزنامه خاطرات خود درباره این قلعه می نویسد:«چهارشنبه سوم شوال 1292قمری به قلعه پلنگان رفتیم.قلعه پلنگان بنای این قلعه را هفت سال پیش به حکم شاه نموده اند و ظاهرا” ده دوازده هزار تومان خرج شده،می گویند برای ترکمانها ساخته شده که نیایند دزدی و شرارت کنند. امروز شاه در قلعه پیاده شدند،آنجا را گردش فرمودند. قلعه هشت برجه ای با آجر کهنه فرح آباد،در عوض گچ و آهک با گل اینجا که همه شن است ساخته شده،گمانم این است که زود خراب شود».(روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه،ص 38و39) ناصرالدین شاه در سفرنامه خود درباره قلعه میانکاله می نویسد:«چهارشنبه سوم شوال(سال 1292قمری) سوار شده،خیلی رانده،رسیدیم به قلعه میانکاله.توپچی خرقان با دو عراده توپ در جلوی دریای کوچک بودند.قلعه میانکاله قلعه خوبی است.عباسقلی خان اشرفی با تفنگچی اشرفی با اهل و عیال در این قلعه هستند.دیوار و برج قلعه از آجر است.دو دروازه دارد.رفتیم بالای سر قلعه نماز کردم.دریای بزرگ از این بالاخانه پیدا بود».(سفرنامه ناصرالدین شاه به نقل از تاریخ مازندران،مهجوری ج2 ص189) حاجی زین العابدین شیروانی در شعبان 1315قمری درباره این قلعه می نویسد:«قلعه میانکاله محتاج به مرمت است و حد فاصل با روس است.نه سرباز دارد و نه سربسته توپی».(طرائق الحقایق،ج3 ص656) رابینو درباره این قلعه می نویسد:« قلعه پلنگان که تا زاغمرز یک ساعت و سه ربع فاصله دارد،در منتهی الیه غربی شبه جزیره ساخته شده است.قلعه هشت ضلعی است و بر هر کنج آن برجی با بام کاشیکاری است.فاصله میان برج ها هشتاد قدم است.به دستور ناصرالدین شاه و تا سال 1319قمری،35سرباز اشرفی در این قلعه ساکن بوده اند که جلو دزدان دریایی ترکمن را بگیرند و قرق شبه جزیره را حفظ کنند.زیرا در آن تاریخ تیراندازی و چرای گاو و گوسفند در آنجا ممنوع بود.در زمان مظفرالدین شاه این قرق شکست و این شبه جزیره در دوران زمستان محل چرای گله های گاومیش انزان و فرح آباد بود».( سفرنامه مازندران و استرآباد، دکتر منوچهر ستوده در بازدید خود از قلعه پلنگان در سال 1365خورشیدی می نویسد:«از زاغمرز که وارد شبه جزیره میانکاله می شویم ابتدا به دو راهی قلعه پلنگان می رسیم و با نود درجه گردش به دست راست،و طی فاصله ای در حدود 2کیلومتر آثار بازمانده قلعه پلنگان را می بینیم.قلعه پلنگان از قلعه های نظامی است که در دوران ناصری احداث شده است.آجرهای قلعه را به غارت برده و اراضی آن را کندوکاو فراوان کرده بودند.امروز مخروبه حمام آن به چشم می خورد.ظاهرا” در هشت کنج قلعه،هشت برج حفاظتی در فاصله ای در حدود70_80 متر بنا شده بوده است.در نزدیکی قلعه،پاسگاه حفاظت محیط زیست بنا شده است.

 

 

 

قلعه شاه نشین

قلعه شاه نشین در جنوب روستای آسیابسر و بر بالای ارتفاعات آن واقع شده است و تحت شماره 5405 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. برای رسیدن به قلعه باید از 5 خندق که درجهت شمالی و بخش هایی از غرب و شرق قلعه ساخته شده عبور کرد. این خندق ها در فاصله های متفاوت از یکدیگر قرار گرفته اند. بخشهایی از دیواره قلعه در حدود 70/2 متر هنوز پا برجاست. با توجه به حفاریهای غیر مجاز به آسانی نمی‌توان ورودی این قلعه را مشخص کرد ولی به احتمال قریب به یقین ورودی قلعه در گوشه شمالی غربی اثر قرار داشته است. دیواره جنوبی قلعه به ارتفاع 70/2 متر باقی مانده که 4 ردیف سوراخهایی به اندازه های مختلف برای محافظت از قلعه برای نگهبانان در نظر گرفته شده است. آب این قلعه بوسیله تنبوشه ها از چشمه موجود در ارتفاعات بخش جنوبی به این قلعه هدایت می شد. علاوه بر قلعه شاه نشین دختر قلعه نیز در جنوب این روستا و در میان کوهستان البرز و در حاشیه شمالی رودخانه نکا قرار دارد. این قلعه دارای مجموعه بسیار زیبا و معماری شگرف است.

قلعه شاه نشین

 

 

غار باستانی هوتو

غارهای هتو و کمربند با قدمتی بیش از ۷ هزار سال یکی از مهم‌ترین غارهای باستانی کشور در بهشهر مازندران هستند. موقعیت ویژه و اطلاعات گسترده‌ای که از کاوش‌های این غار به دست‌آمده، بستری را فراهم کرد تا اجرای طرح سایت موزه غارهای باستانی در سال ۸۴، در استان مازندران کلید بخورد این درحالی است که با گذشت چندین سال از طرح سایت موزه غارهای هتو و کمربند، فعالان میراث فرهنگی هنوز این مکان را ناامن توصیف می‌کنند.

غار باستانی هوتو

 

 

آتشکده کوسان

آتشکده کوسان مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان بهشهر، روستای کوهستان واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۵۴۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. در جنوب غربی روستای آسیابسربهشهر در بالای کوه آتشکده ای قرار دارد. آتشکده‌ی کوسان در بهشهر از بیشمار آتشکده‌هایی است که از روزگار شهریاری ساسانیان برجای مانده‌است. ظهیرالدین از آن با نام «کوسان» یاد می‌کند و می‌گوید: پسر قباد آتشکده‌ای در آنجا بساخت. بر پایه‌ی نوشته‌های ابن اسفندیار، در این جایگاه به دست تازیان(:اعراب)، پادگان نظامی ایجاد شده‌است. به هرروی پیدا شدن آثار باستانی و همچنین مجموعه‌ای از سکه‌های ساسانی در آن، همگی نشان از ارجمندی محل در روزگار ساسانی دارد این آتشکده در 4 کیلومتری باختری(:غرب) بهشهر است. ابن اسفندیار از این آتشکده نام برده می‌گوید، فیروزشاه و احتمالا فیروز ساسانی از آتشکده دیدار کرده‌است. آتشکده در جنوب‌باختری روستای آسیابسر و در بالای کوهی کم ارتفاع است و با شماره‌ی 5410 در سیاهه‌ی آثار ملی ایران،‌ثبت شده است. بنا دارای نقشه‌‌ای مربعی در ابعاد 5/8 در 5/8 متر است. از سنگ و ساروج ساخته شده و بخش ظاهری دیوارها با سنگ‌های منظم هندسی چیده شده‌اند و درون دیوارها با لاشه‌سنگ و خاک پر شده است‌. بهشهر شهری در بخش خاوری(:شرقی) استان مازندران است. روستای «کوهستان» در شش کیلومتری باختر شهرستان بهشهر است. نام پیشین کوهستان «کوسان» بوده و قدمتش را به پیش از اسلام برآورد کرده‌اند. به گواهی تاریخ کوهستان، زمانی «طوسان» نام داشته و به دست «طوس نوذر» از خاندان «کیانیان» بنیاد شده است. در زمان قباد ساسانی چند جای از مازندران و طبرستان آباد شد از آن جمله آتشکده شهر کوسان بود که به دست کیوس فرزند بزرگ قباد و برادر انوشیروان در زمان شهریاری او در تبرستان و مازندران بنیاد شد. نقطه‌ای که آتشکده‌ی کوسان ساخته‌شده هنوز برجای است و به همان نام خوانده می‌شود.

آتشکده کوسان

 

 

باغ چهلستون اشرف

باغ دیوانخانه به سال 1356 به شماره 1537در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌ و هم اکنون نیز شهرداری بهشهر در عمارت آن مستقر و محوطه، به پارک عمومی تغییر کاربری داده است. باغ چهلستون اشرف (دیوانخانه) واقع در استان مازندران، در زمین شیب‌دار دامنه‌ شمالی کوه برزو (پیشکوه جهان مورا) از شمال به جنوب ساخته شد. این باغ با ابعاد 170متر عرض و550 متر طول، در سال 1021 هـ.ق به دستور شاه عباس طرحریزی و طی چند سال احداث شده و محل بار عام و تشریفات شاه عباس و پذیرایی مهمانان بوده است. این باغ دارای دو خیابان اصلی می‎باشد که محور طولی باغ با چشم‌اندازی به سوی شمال و دریا است، و در نقطه تقاطع آنها، استخر بزرگ باغ قرار دارد در بخش جنوبی، ‌آب نهر پس از گذشتن از چهار حوضچه،‌ از زیر بنا عبور کرده و روبه روی نمای شمالی، ‌از آبشار کوچکی سرازیر و به استخر مستطیل بزرگ در محور شمالی ـ جنوبی(با ابعاد 3/36*416 متر) مقابل عمارت می‎ریزد.باغ چهلستون اشرف دور تا دور استخر،‌ در زمان شاه عباس اول گودال‎هایی برای قرار دادن شمع وجود داشته است که هنگام تشریفات،‌ آنها را روشن می‎کردند و به همین مناسبت آن را حوض نور می‎نامیدند و به واسطه شیب زمین، ‌آبشارهای کوچک با کف سینه کبکی، ‌در محل ریزش آب از یک سطح به سطح دیگر در محور اصلی وجود دارد. پوشش گیاهی باغ را عمدتاً: درختان سرو (به صورت خطی در امتداد محور‎های اصلی باغ)، نارنج، پرتقال، لیمو، خرمالو (در کرتهای مختلف باغ)، چنار، شاه بلوط، توت، انار و گل‎های مختلفی چون رز تشکیل می‎دهد. باغ دیوانخانه به سال 1356 به شماره 1537در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌ و هم اکنون نیز شهرداری بهشهر در عمارت آن مستقر و محوطه، به پارک عمومی تغییر کاربری داده است. پیتر دلاواله جهانگرد ایتالیایی 6 سال پس از شروع بنای اشرف به اشرف آمد و در قصر سلطنتی دیوانخانه ( باغ شاه ) به حضور شاه عباس صفوی رسید . وی در مورد ویژگیهای این مکان در سفرنامۀ خود توضیحات مفصلی را ارائه می دهد . در سفرنامۀ وی آمده است : ((اطراف شهر باز است و جز قصر شاهی که هنوز ساختمان آن به اتمام نرسیده و باغهای مربوط به آن و یک خیابان پر از دکان و مغازه و چند خانه که بدون نظم در وسط درختان ساخته شده و اطراف آنرا زمینهای وسیعی احاطه کرده اسـت چیز دیـگری در آن وجـود نـدارد . در این محل چشـمه های آب شیـرین و زلال زیاد است و به اندازه ای در آنجا درخت وجود دارد که خانه ها میان آن گم شده است و من موقع نوشتن یادداشت روزانه خود تردید داشتم که آیا باید اشرف را شهری در میان جنگل بنویسم یا آنرا جنگلی بدانم که بعلت سکونت افراد حالت شهر به خود گرفته است وی در مورد ویژگیهای عمارت دیوانخانه نوشته است : این باغ که باغ شاه یا دیوانخانه نامیده می شود عبارت از مربعی است که در انتهای جلگه و در پای تپه های پر درخت واقع شده و پشت کاخ است . در بالای همین تپه هاست که شاه دستور داده خانه های زیادی که جزو عمارت باغ محسوب می شوند بنا کنند . دیوانخانه در وسط باغ واقع شده و عبارت از بنایی است که طول آن سه برابر عرض آن است . جلوی این بنا کاملاً باز است ولی در عقب و طرفین آن دیواری است که از پنجره های متعدد پوشیده شده است . فاصله کف عمارت از سطح زمین دو پله است و قسمت باز بنا درست رو به شمال یعنی پشت به طرف درب ورودی است . جلوی بنا خیابانی طولانی و سنگفرش قرار گرفته که در وسط آن جویی جاری است و از حوضی که در جلوی دیوانخانه ساخته شده دائماً آب به سوی این جوی جاری است ملگونوف دانشمند روسی در مورد بنای دیوانخانه در کتاب خود به نام سفرنامۀ مازندران آورده است : عمارت شاه عباسی که بنام دیوانخانه معروف بود در سال 1743 میلادی خالی شد و از نظر افتاد . در برابر عمارت حوضی است به عرض 50 قدم ، به طول 60 قدم ، به عمق یک ذرع و نیم و در دو طرف آن جویی سنگی تا دروازه قرار دارد و اطراف آن سوراخی برای نهادن شمعها تعبیه شده است . در جدار داخلی آبراهه های اصلی سوراخهایی ایجاد کرده بودند که ممکن بود در حدود هزار شمع روشن را در آنها نگاه داشت. شمعهایی نیز در اطراف استخر بزرگ روشن می کردند و به این مناسبت نام استخر نور بر آن اطلاق کردند ژاک دمورگان فرانسوی که برای انجام تحقیقات علمی به مازندران آمده بود در مورد دیوانخانه این چنین نوشت : در وسط باغشاه ، باغ بزرگی پر از سروهای صد ساله و تخت گلهای آراسته یافت میشود . در تمام طول این باغ جوی های منشعب از کوهستان که از آبشارهای متعددی نزول میکند جاری بوده ، حوض یا استخر وسیع چهارگوشی را آب می دهد سابقاً این استخر در جلوی یک عمارت قابل سکنی تر از خرابه های قصر کهن ولی با سلیقه ای نفرت انگیز جانشین شده است . قصر دیوانخانه که طعمۀ حریق شد و سپس در زمان نادر شاه ساختمان دیگری بجای آن ساختند همه چیز مرا به قبول این نکته وامیدارد که این قصر برای مقر بزرگان به کار میرفته است . حیاط های بزرگ ، باغها و ایوانها این محل را بسیار مفرح می داشت . نکته عجیبی که من در باغات کشف کردم این است که هر یک از سنگهای بزرگی که تشکیل سنگفرش را می دهد حروف اول اسمایی را با خود دارد . در میان آنها شماره زیادی از حروف گرجی جلب توجه می کند رابینو محقق انگلیسی و نائب کنسول آن کشور در زمان محمد علی شاه قاجار به مازندران سفر کرد و در سفرنامۀ خود که مازندران و استرآباد نام دارد اطلاعات گرانبهایی در مورد اشرف به نگارش درآورد اشرف که اکنون رو به ویرانی است عظمت خود را مدیون شاه عباس صفوی است . انحطاط این شهر در واقع با سستی خاندان صفوی شروع شد . این شهر سابقاً خرگوران نام داشت و متعلق به پیرزنی بود . شاه عباس آنرا از او خرید و شهر جدیدی در سال 1021 قمری تاسیس کرد دونالد ویلبر عضو موسسه باستان شناسی ایالت متحده آمریکا در کتاب باغهای ایرانی و کوشکهای آن در مورد بنای دیوانخانه می نویسد : بر روی سر در اصلی ، تالاری بنام تالار نقارخانه قرار داشت . چون در اصفهان و سایر شهرهای بزرگ ایران معمول بود که طلوع و غروب آفتاب را به وسیلۀ طبل و نقاره اعلام کنند . ساختمان مزبور ( دیوانخانه ) در زمان نادر شاه سوخت و به امر نادر شاه ساختمان دیگری به جای آن ساخته و به چهلستون معروف گشت در پشت عمارت استخری که در حدود 30 تا 40 متر مربع مساحت و عمق زیادی داشت قرار گرفته بود.. تنها اطلاعی که از این ساختمان در دست است این است که این بنا در حادثه حریقی از بین رفت و در زمان نادر شاه (1747ـ 1736 )ساختمان دیگری در آن محل بنا کردند و این بنای جدید را چهلستون نامیدند که اغلب ساختمان و باغ قبلی را نیز به همین نام می شناسند . این ساختمان را تنها 12 ستون برپا نگه داشته بود ولی مشهور است که مردم ایران عدد چهل را بعنوان مترادفی برای تعداد زیاد به کار میبرند البته ویلبر در توضیح دیوانخانه دچار اشتباه شده و مکانی را که دلاواله توضیح مفصلی در مورد آن داده و آن را دیوانخانه نامیده نمیشناسد . هیچگونه توضیحی از این باغ و عمارت آن داده نشده و نام آن نیز معلوم نیست عمارت دیوانخانه که هم اکنون در اختیار شهرداری بهشهر است بر اساس آنچه که جهانگردان و سیاحان در وصف آن نوشته اند تغییرات بسیاری کرده است . بر اثر گذشت زمان استخر بزرگ مقابل عمارت به فضای سبز تبدیل شده است . این بنا از داخل هم به دو طبقه تبدیل شده است اگر چه نمای خارجی آن در یک طبقه با طاق های قوسی شکل و پلکانی دو طبقه با کمی تغییر به همان گونه باقی است که سیاحان تصویر آنرا بازگو کرده اند . بهشهر یا همان اشرف البلاد با آثاری به جا مانده از دوران صفویه یادگار شکوه و عظمت تاریخی است که این منطقۀ کوچک از کشور روزگاری را با آن سپری کرده است . در دوران قدرت خاندان صفوی مخصوصاً شاه عباس به دلیل ارادتش به مادرش خانم اشرف الملوک ابنیه و اماکنی برای تفریح و استراحت در این شهر احداث شد که با گذشت زمان و پس از فروپاشی دوران حکومت آن خاندان اگرچه تعدادی از این بناها مانند باغ صاحب الزمان در فراشمحله کنونی به کلی از میان رفت و از تعدادی دیگر تنها خرابه ای بر جا ماند اما با احیای مجدد این مکانها و فراهم آوردن امکاناتی برای جذب توریست و گردشگر می توان شاهد شکوفایی مجدد این منطقه باستانی و تاریخی بود.

 

 

 

آبشار سنگ نو

آبشار سنگ نو بهشهر در موقعیت جغرافیایی E533219 N363955 در استان مازندران واقع است.آبشار سنگ نو این آبشار در منطقه جنوبی بهشهر و در 3 کیلومتری دل جنگل های جنوبی بهشهر قرار دارد وجه تسمیه آن به این خاطر است که به خاطر فشار آب یک حوض بزرگ سنگی و یا به اصطلاح مازنی یک نور سنگی در زیر آبشار درست شده و به آن سنگ نور اطلاق میگردد. مجموعه دیدنی سنگ نو در اعماق جنگل های کوه های پیش کوه جهان مورا در البرز شرقی قرار گرفته و شامل چهار آبشار است که بزرگترین آن حدود 12 متر ارتفاع دارد.پوشش گیاهی منطقه به طور عمده درختان بلوط وحشی انجیلی ممرز و انواع سرخس به ویژه گونه سرخس عقابی است. رودخانه در اثر فرسایش بستر رسوبی در طول زمان ایجاد شده و آب آن بسیار گواراست. از قسمت جنوبی محله فراش محله بهشهر تا آبشار پای پیاده حدود یک ساعت و نیم راه است. دره زیبای سنگ نو مانند تونلی سبز به عرض سه تا هشت متر، پوشیده از خزه ها و سرخس های زیبا است که سقف آن توسط درختان پرپشت جنگلی احاطه شده و آبی زلال و گوارا در میان آن در جریان است. مسیر سنگ نو مانند سنگ فرشی زیبا شما را به دل جنگل های بکر و مرموز این منطقه می کشاند. برای دسترسی به آبشار اصلی سنگ نو حدود دو تا سه ساعت پیاده روی از میان این دره زیبا و باریک لازم است که توصیه می شود این کار هرگز به تنهایی صورت نگیرد و صعود از این دره به صورت گروهی باشد زیرا شیب تند دره و سنگ های بزرگ و لغزنده و جریان آب در این مسیر برای هر فردی می تواند خطرناک باشد.

 

 

 

آبشار سمبی

آبشار سمبی در موقعیت جغرافیایی N363757 E534436 در استان مازندران واقع شده است. این آبشار دز نزدیکی روستای یخکش از توابع شهرستان بهشهر قرار دارد. روستا در ۵۴ کیلومتری شرق شهرستان بهشهر ودر منطقه هزار جریب بخش یانه سر قرار دارد. یخکش از شمال به جنگلهای انبوه رشته کوه البرز ومنطقه شکار ممنوع هزار جریب و از جنوب به رودخانه بزرگ نکا که بسمت شهرستان نکا جاریست وصل و از شرق به روستای اوارد که جز حوزه استحفاظی شهرستان گلوگاه وصل واز غرب به روستای پچیم منتهی میشود. جنگلهای انبوه این روستا با داشتن درختان سر به فلک کشیده ای چون سوردار وسرخ دار، موزی، انجیلی و کچب و…مناظر زیبایی ایجاد کرده اند. منطقه دارای حیات وحش بسیار غنی همچون پلنگ، خرس، گرگ، روباه، شغال و پرندگانی از قبیل تیرنگ، کبک، کبوتر صحرایی و… است. آبشار در مسیر رودخانه سمبی ایجاد شده است. آبی که که از داخل ارتفاعات اطراف سرچشمه میگیرد بعد از 200 متر جاری شدن در جنگل از ارتفاع 30 متری از جند مسیر به پایین میریزد. در پایین دست آبشار برکه زیبایی نیز ایجاد شده است که از دیگر جذابیتهای این منطقه است.

آبشار سمبی

 

 

باغ چشمه عمارت

این باغ عظیم و باشکوه در استان مازندران در قسمت جنوب شرقی باغ‌تپه و باغ‌شاه در محوطه‌ای به طول حدود 410 متر و به عرض حدود 135 متر و فرم مستطیلی آن در جهت شیب زمین و به سمت شمال غربی، در زمان شاه عباس در بهشهر ساخته شده‌است. در منتهی‎الیه جنوب شرقی باغ، کوشکی مربع به ابعاد 22*26 متر، در دو طبقه با تزیینات گچ‌بری و کاشی‌کاری واقع شده‌است. وسط این عمارت، چشمه‌ای از دل زمین می‌جوشید که در چهار سمت توسط جوی‌هایی باغ را آبیاری می کرد. در طبقه همکف چشمه طبیعی(مظهر آب) قرار گرفته،‌ آب از این مظهر از 4 طرف بنا خارج شده و به کانالی که دور تا دور بنا وجود داشته، سرریز می شده است. در گذشته به دلیل شیب زمین، سطح باغ تراس‎بندی شده و در امتداد محور اصلی آن، تعداد زیادی آبشارهای کوچک به وجود آمده بود، که آب با عبور از هر یک از آنها به حوضچه بعدی وارد می‎شده و بجز حرکت آب در محور اصلی جهت نمایش و زیبایی به مسیرهای فرعی جهت آبیاری باغ ،‌ مزارع و کشتزارهای خارج از باغ هدایت می شده است در امتداد محور اصلی باغ، ردیفی از درختان سرو کاشته شده بود، که در حال حاضر اثری از درختان مذکور به چشم نمی خورد همچنین بخشهایی از محوطه باغ که به صورت تراس‎بندی بود، به فضاهای مسکونی و قسمتی از آن به سازمان آب اختصاص دارد و تنها بخشی از بنای تخریب شده و قسمتی از دیوار باغ و ورودی در ضلع جنوب شرقی باقی مانده است. این باغ در سال 1352 به شماره 948 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

باغ چشمه عمارت

 

 

باغ عباس آباد

مجموعه باغ‌های عباس آباد در ۹ کیلومتری شهرستان بهشهر و در دامنه رشته کوه‌های البرز و در میان جنگل‌های انبوه قرار گرفته و از جمله مهم‌ترین و بزرگترین باغ‌های تاریخی ایران است که به عنوان یکی از باغ‌های ایرانی در میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. این مجموعه شامل سد عباس‌آباد، مخزن و دریاچه سد، گل‌باغ، کاخ، حمام، آسیاب آبی و دو برج آجری می‌شود .این مجموعه به دستور شاه عباس اول صفوی در سال‌های ۱۰۲۰ و ۱۰۲۱ ه.ق در محلی که پیشتر خرگوران نام داشت ساخته شده‌است و در حال حاضر مهم‌ترین باغ غیر کویری ایران به‌شمار می‌آید. وسعت آن نزدیک به ۵۰۰ هکتار است.
سد دریاچه با گنجایش ۶۰۰ هزار مترمکعب از نوع مخزنی بوده و جنس دیواره سد از ساروج می‌باشد. این سد توسط سازمان میراث فرهنگی با شماره ۷۴۵ در زمره آثار تاریخی و فرهنگی ایران قرار گرفته‌است. دریاچه طبیعی عباس اباد با وسعتی بالغ بر ۱۰ هکتار با عمارتی در مرکز آن، که در زمان آبگیری دریاچه عمارت با ارتفاعی بالغ بر ۱۸ متر به زیر آب می‌رود و فقط سقف آن همراه با درختچه‌هایی نمایان است. مشخصات چهار طاقی دریاچه مصنوعی: در میا ن مرکز دریاچه مصنوعی عباس آباد بهشهر بنایی آجری به شکل چهار طاقی وجود دارد که زمانی سطح فوقانی آن بستر بنایی با مصالح چوب وسقفی سفالی را تشکیل می‌داد. چهار طاقی مذکور در زمان آبگیری سد به زیر آب می‌رود وتنها سطح فوقانی آن بسان جزیره‌ای بیرون از آب قرار می‌گیرد . اساس چهار طاقی بر روی ۸ جرز در پیرامون و۱ جرز در مرکز بنا گردید. ابعاد جرزها به صورت تقریبا ۴*۴ متر می‌باشد که بر روی یک سکو قرار گرفته‌اند. آنچه مهم جلوه می‌کند عدم وجود پله آجری در بنا واطراف چهار طاقی می‌باشد این امکان وجود دارد که اول بنای فوق جهت مقاوم سازی سد احداث گردیده باشد ومجددا با توجه به آبگیری سد به آن کاربری تفریحی داده باشند. براساس بررسیهای مکرر می‌دانی که انجام پذیرفته می‌توان گفت آب دو چشمه مهم قوری چشمه وسرچشمه را ازفرا دست بر اساس اختلاف سطح شیب دارو همچنین با به کارگیری ظروف مرتبطه تنبوشه که توسط دیوار اجری محافظت می‌گردید وآب را به قسمت فوقانی هدایت می‌نموده‌اند. احتمالا بر اساس اختلاف ارتفاع دو چشمه مذکور نسبت به چهار طاقی وهمچنین قانون ظروف مرتبطه، تنبوشه آب به صورت فواره حوض مرکزی را پر می‌نموده‌است وآنگاه سر ریز آب آن توسط آب راه‌ها به حوض‌های دیگر تقسیم وسپس مازاد آن از چهار طاقی به داخل استخر می‌ریخته‌است. جهت کاربری تفریحی عمارت داخل استخر، دسترسی به آن از طریق یک پل چوبی اسکله مانند که در جهت شمال بنای مذکور ایجاد نموده بودند امکان پذیر می‌گردید. اما بنای عمارت علاوه بر کاربردی تفریحی دارای کاربری علمی وفنی در سد سازی بوده‌است. بنای عمارت از ۸ جرز در پیرامون ویک جرز درمرکز بوده جرزمرکزی آن دارای خلل و فرج شبکه‌ای مرتبط به هم می‌باشدکه در مواقع ضروری به صورت یک سوپاپ عمل می‌کرده‌است بدین گونه اگر بعد از بسته شدن دریچه‌های سد وآب گیری مخزن آن اگر به سد فشار می‌آمد ویا اگر سد اندکی حرکت می‌نمود مهندسین سازه سد، آب را از دریچه‌های سد خالی نمی‌کردند بلکه تخلیه آب را از مرکز مخزن سد انجام می‌دادند. به طور مثال اگر تخلیه آب در موقع اضطراری از طریق دریچه سد انجام می‌پذیرفت فشار وهجوم آب برای تخلیه شدن خود عامل مهم در سرعت بخشیدن به تخریب سد بوده‌است برای پیشگیری تخریب سد در مواقع ضروری (بعد از آبگیری )وجود همان چهار طاقی با جرز مشبک مرتبط به هم ضروری می‌نماید بدین ترتیب با ساخت چهار طاقی وجرز مشبک وسط سد از تخریب سد جلوگیری نموده‌اند. به تصویر ۳-جرزهای مشبک در چهار طاقی میان آب گونه‌ای که آب را از مرکز مخزن به وسیلهٔ همان جرز مشبک مرکزی چهار طاقی مکش وسپس آب را از طریق کانالهایی که در زیر سد موجود می‌باشد به پایین دست (حدود ۲۰۰ متری) هدایت می‌نمودند تا اینکه از فشار آب بر دهانه سد می‌کاستند.

باغ عباس آباد

 

 

برگرفته از وب سایت : seeiran.ir